ارتباط عشق و شهادت از منظر صدرالمتألهین

نوع مقاله : پژوهشی

نویسندگان

1 استادیار دانشگاه آزاد اسلامی- واحد تهران شمال

2 دانش آموخته کارشناسی ارشد رشتة فلسفه و حکمت اسلامی- واحد تهران شمال

چکیده

هنگامی عشق حقیقی که همان عشق به خدا، صفات و افعال اوست، حقیقت نابش را جلوه‌گر می‌کند که به طمع بهشت و یا ترس از دوزخ نباشد، بلکه عشق به صرف تصور جمال و کمال در حضرت خداوندی باشد. از نظر صدرا کمال عشق به خدا این است که تمام دل به او تعلق گیرد و جان از تمایل به تمام آنچه جز خدا است، پاک شود. در این صورت معشوق در جان عاشق نشیند و او را به مقام فنا رسانده و عاشق، شهید عشق گشته است. نتیجة عشق دوسویه قتل است و کشتة عشق شهید است. کشته شدن در دولت عشق همان زندگی و پایندگی سعادتمندانه است و این فنا عین بقاست یعنی از هستی پنداری به نیستی رفتن و از نیستی به هستی حقیقی نائل گشتن است. بنابراین شهید، آینة تمام نمای عشق حقیقی است و در این شهادت یافتن، سوختن و فانی شدن، اساس بقاء و حضور و هستی نهفته است.

کلیدواژه‌ها